In de kreukels...

Tja, meestal zijn mijn blogs vrolijk en grappig, maar deze keer moet ik erg mijn best gaan doen om deze vrolijk te schrijven, maar ik ga mijn best doen...

Het is 30 december, de dag voordat ik weer naar Spanje terugkeer, iedereen is weg, boodschappen doen, werken of bij vriendjes...alleen de oudste is thuis.

Ik besluit om mijn spullen te gaan inpakken, want morgen vlieg ik weer lekker naar mijn eigen huisje...heb er zin in.

Ik heb veel cadeautjes gekregen van de Kerstman, dus ik ben bang dat niet alles in mijn koffer en tas gaat passen...maar na wat geprop en nog wat geprop is het toch gelukt...pppfff...ik ben trots...even beneden wat drinken en dan douchen...

Ik loop de trap af op mijn sloffen zoals de afgelopen 10 dagen...en ben trots dat alles in mijn koffer ging en boemmmmmerdeboemmmm daar ga ik ...3 of 4 treden voel ik mijzelf naar beneden kletteren...au...au...au..

Dyleno komt geschrokken kijken en begint heel lief mijn rug te masseren...gaat het oma zal ik je naar de bank brengen...oh nee, laat me maar even...gelukkig komt de rest van het gezin ook net thuis, dus is de chaos kompleet.

De buurvrouw wordt gehaald met haar mam want die weten veel vanwege ambulancewerk...nee het is geen gebroken heup want dan is je ene been korter dan het andere.

Hup in de auto naar de huisartsenpost, die geven een verwijzing voor röntgenfoto's...op naar Harderwijk, bijna 3 kwartier rijden...want er is jaren geleden besloten om het ziekenhuis in Lelystad te sluiten en alles naar Harderwijk te sturen...

Je ziet, tot dusver niets grappig...het was ook veel te pijnlijk om grappig te zijn...

Na 5 uur in het ziekenhuis werd er geconstateerd dat ik een schone breuk had in mijn schaambeen (dus geen operatie) en 2 gekneusde ribben...nu nog 'even' naar de ziekenhuisapotheek voor pijnstillers...2 recepten kreeg ik mee voor bijna 90 euro...hallelujah...

Eindelijk op huis aan...het was een lange avond...thuis aangekomen stond er al een bed in de huiskamer...wat lieffff...krukken werden gehaald bij een buurvrouwtje en nu maar herstellen...ik had stiekem al gegoogeld op hersteltijd...daar werd ik echt niet vrolijker van...

Ondertussen gaat het herstel heel langzaam...van het bed naar de wc zijn ongeveer 10 stappen, maar dan ben ik al helemaal kapot...geduld Gerdy en geduld...maar wat is dat, dat woord komt niet voor in mijn vocabulaire...🫣🫣

Elke beweging doet pijn...dus veel slapen, want het schijnt met rust te moeten genezen...de buurtjes komen met bloemen (een zonnig boeket moest het worden want oma verlangt naar Spanje) en kaas, allerlei soorten kaas want daar is oma gek op...lief toch?

Oh en ook nog Libelles...het gaat maar door...ik word er verlegen van...

Zoon en schoondochter doen alles voor me, ik heb helemaal niets te klagen...maar stiekem doe ik dat wel, want ik wil naar huis...mijn eigen bedje, mijn eigen leventje, maar helaas het zal nog even duren. Ze laten me hier niet gaan tot ze er zeker van zijn dat ik me thuis kan redden...

Dus lieve vrienden in Spanje, als ik weer terug ben bij jullie gaan we het groots vieren...🥳🥳🍾🍾🎂🎂...

En voor nu ik mis jullie allemaal...